پیش نوشت:

تنها چیزی که در نگاه اول از ایشون به نظرت نمیرسه، اینه که شاعر باشه. از اون آدمایی که ییهو می بینی پشتِ ستاره ی حلبیش، قلبی از طلا داره. ترانه ی زیر از سروده های این همنوردِ دوست داشتنیمه که وقتی توی دفتر شعرش خوندمش، بسی بهش عقشولانه شدم و ایشون هم با مناعت طبعی وافر (کی میره اینهمه راه رو!) اجازه دادن تا شعر رو اینجا بیارم تا دوست جان هام هم محظوظ بشن، محظوظ شدنی!

توی سرمای زمستون

وایساده توی خیابون

یه عروسکه یا آدم؟

نمی دونم، نمی دونم

                          می ری یه کمی جلوتر

                          یه طنابِ دور گردن

                          یه طنابه با یه معنی:

                          تو اسیری، تو اسیری!

                                                        اون یه مانکنه نه آدم

                                                        یه غریبه توی عالم

                                                        رنگِ رو صورت و چشماش

                                                        بوی رنجه تو نفسهاش

بعضی وقتا که می خنده

یکی دست و پاشو کنده

یکی قلبشو شکسته

یا غمی گلوشو بسته

                              گریه می کنه با بارون

                              خونه شه توی خیابون

                              رنگ خنده هاش پریده

                              یکی عشقشو خریده

                                                           عشقِ اون مثل عروسک

                                                           اون قشنگ ترین مترسک

                                                           مثلِ رویا نرم و زیبا

                                                           مثلِ ماهی توی دریا

مثلِ عطر گلِ پونه

مثلِ روشنی تو خونه

یه طنابِ دور ِ گردن

تو خودت یهو شکستن

                            زندگی برای مردن

                            دنبال هیچی دویدن

                            آخرش یه روز سرده

                            قصه ی یه مرگ زرده

                                                       وقتی نا امید و دلسرد

                                                       می رسی به جاده ی درد

                                                       عمر آدمک حرومه

                                                       دیگه زندگی تمومه!

پی نوشت: ممنون آقای شاهین ِ شاعر! که اجازه دادی شعرت رو اینجا بگذارم؛ و می بخشی که یه عکسِ خوب از یه مانکن پیدا نکردم

پنج شنبه؛ ۲:۳۰ بعد از ظهر:

» سر جلسه ی کنکور کارشناسی ارشد نشسته ام (بعد از مدتها دوباره دارم با اتودِ خوشگل و ماه و راه دستم می نویسم تا بعداً تایپش کنم) راستش رو بگم؟! دلم برای دانشگاه و نشستن روی این صندلی ها تنگ شده بود (این اعتراف از کسی هستش که از دانشگاه بیزار بوده ها!) نشستن سر کلاس به عنوانِ کسی که قراره علم بیاموزه. اون وقتایی که دبیر بودم (انگاری صد سال از اون روزا گذشته!) سر ِ کلاسهام احساس علم آموزی از دانش آموزانم رو داشتم امّا وقتی دانشجو یا دانش آموز هستی، یه جور قشنگِ دیگه ایه.

» الانه بهمون برگه های نظر سنجی دادن. کاش زودتر امتحان شروع بشه تا راحت تر بتونم بنویسم؛ آخه این دختر خانم ِ بغل دستیم هی نیگا می کنه تا ببینه که دارم تند تند چی می نویسم.

» کلّی از ساعتِ امتحان گذشته و هنوز سوالات رو بهمون ندادن. یکی میگه: "خانم! ساعت سه شد. پس چرا امتحان رو شروع نمی کنن؟" که من بلند میگم: "خانم! مشکل از ساعتِ شماست وگرنه اینجا همه چیز دقیق و راس ساعت هستش." و همه بلند میخندن.

» دختر خانم بغل دستیم یه عالمه استرس داره. بهش میگم: "چقدر سایه چشمت خوشرنگه!"(واقعاً هست!) کلی کیفور میشه و بی خیالِ نگاه کردن به دستنوشته های من میشه!

» امتحان شروع شده.سوال 3 توی پاسخ هاش دو تا گزینه ی عین ِ هم داره که هر دوتاشون هم درستن!

» چقدر سوالای زبان تخصصی آسونن! به به! تازشم می بینم که به جای ساندیس ِ قدیم ها برامون آبِ توی لیوان پلاستیکی آوردن! به به!

» ای من بسی به این بیت های گزینه ی جواب عقشولی:

                 چو بر گیری از کوه و ننهی به جای

                سرانجام کوه اندر آید ز پای

                 اگر میرم امروز در کوی دوست

            قیامت زنم خیمه پهلوی دوست

                عافیت می بایدت؟ چشم از نکو رویان بدوز

عشق می ورزی بساطِ نیکنامی در نورد

» یکی از گزینه های سوال ۱۰۵ اینه: "در دلِ کوهِ دماوند" (اِوا! ریا نشه یه وقت)

» سرم درد میکنه؛ شدیییییییییییییییییید!

» ۴:۳۰ بعد از ظهر؛ بالاخره تموم شد!

پ.ن: در جهت تنویر افکار عمومی اعلام میدارم که آخه کدوم آدم ِ عاقلی پا میشه میره کنکور و ساعت با خودش نمیبره غیر از من؟!؟!

و دعا می کنم باران

در سرزمینی دیگر ببارد

برف

    بر شهری دیگر بریزد

و خدا زمستان را از تقویم پاک کند

چگونه خواهم توانست زمستان را

پس از تو تاب آورم نمی دانم.

                              "نزار قبّانی"

پی نوشت: این جنابِ نزار قبّانی کولاکه، به جانِ خودم! کتاب رو  ۲۹ خرداد از نشر ِ همیشه عقشولیم -چشمه- خریدم و خوندم و از چند روز بعدش دستِ لیلا بود که تازه برام آوردش. حالا می خونمش و هی هی دلم میخواد عاشق بشم و شعر بگم؛ اما می دونم این مرد می تونه همه رقمه روی هر عاشق و شاعری رو کم کنه...

دهنم پر از کیک هستش و می پرسم: چند ساله؟
میگه: ۲۷ سال.
میگم: سنّت رو نمیگم که؛ چند ساله با هم دوستیم؟
میگه: همون ۲۷ سال!
دارم نوشته هاشو اینجا تایپ می کنم که میگه: البته اگه بخوای از ازل حساب کنی بیشتر از این حرفا میشه ها!

زینب جون جان!

می دونم که این خوشگل-عسل رو حتی بیشتر از من دوستش داری...خوش به حالش و تولدّت مبارک هانی!

پیش نوشت1: خدایا! شما که اینقده ماهی! یه کاری کن لطفاً که دوست جان جان هام از این شدتِ گرفتاری های من و عدم سر زدن به وبلاگِ ایشان ناراحت نشن و بدونن که همه ی وقتایی که توی شرکت پشتِ اون میز کوفتی نشسته ام، دلم برای تک تک واژه هاشون پر پر می زنه؛ به جونِ خودِ خودِ خودم!

پیش نوشت2: دیروز جشنِ تولد بود؛ یه جشنِ تولدِ ساده و دوست داشتنی برای گروهِ کوهنوردیِ  عقشولیمون: بهمن (که حالا البت اسمش به عنوان کانون کوهنوردان ایران ثبت شده) جای همه تون سبز. بسی کِیف داد. بیشتر به این خاطر که ییهو همه ی همنوردانم رو که برام بسی عزیز هستن یکجا دیدم. تازشم هدیه هم گرفتم که در راستای نشان دادن عقشولیم به هدیه ام (و نشان دادنِ عدم بی جنبگی از اون لحاظ!) الانه به حول و قوه ی الهی می خوام معرفیش کنم.

جایی برای زنان بر روی قله آناپورنا

نوشته: آرلن بلام

ترجمه: رحیم دانائی

"این کتاب فقط شرح حال صعود به کوهی بلند و خطرناک نیست، بلکه داستان تلاش جمعی از شجاع ترین و مقاوم ترین زنانی است که با اتکا به اراده و سرسختی خود برای رسیدن به هدف تلاش می کنند. این سرگذشت آنان و مسایلی که در کار خود با آنها مواجه می شوند است. شرح حالی از کاری سازمان یافته و با برنامه است که گام به گام، غیر ممکن را به امری واقعی تبدیل می کند.

آناپورنا قله ای بزرگ، زیبا، مهیب و دست نیافتنی در جایی بر روی سیاره ی ماست. خیلی از خوانندگان قبلی و بعدی این کتاب شاید هیچگاه امکان رفتن به پای این کوه را هم نداشته باشند. ولی این نکته مهمی نیست. مهم این است که در زندگی همه ما آناپورناهای مجازی زیادی وجود دارند و زمانی که دست یافتن به آناپورنای حقیقی پس از تلاش به ممکن تبدیل می شود، بناباین فتح آناپورناهای مجازی نیز امکان پذیر است.

اگر شما نیز در زندگی خود آناپورناهایی برای صعود داشته باشید، این کتاب می تواند بهترین راهنمای اهداف شما باشد."

از متن نوشته شده در پشت جلد کتاب

امیدِ معجزه نیست،

عشق مسیحایی دیگر است

که دیگر بار

زنده بودنت را اعجاز می کند؛

به صلیب سنّتش مکش!

پ.ن۱: می دونی که چقدر دلتنگتم هانی! حتی اگه اس ام اسی که توش اینو نوشته بودی بهم نمی رسید هم، می دونستم که چی توی اون سرت میگذره که بتونه آرومم کنه.

پ.ن۲: اسم شاعر این شعر رو یادم نیست. کسی می دونه؟