صید قزل آلا در مدرسه

سی‌صد و 58. زمستان

arezoo4 — Tue, 22 Dec 2009 06:11:18 GMT

تـو، كسي كه خنده‌اش طعم زمستان مي‌دهد

من، همان كه ابتدايش بوي پايان مي‌دهد

خوب مي‌دانم كه يك شب، يك شبِ بي انتها

عشق روي دست‌هاي بي كسم جان مي ‌دهد

با تمام اين قضايا، اين خزانِ مُرده را

چشم‌هاي تو فقط رنگِ بهاران مي‌دهد

قلبِ من هم با تمام ِ عشق ِ خود تا انتها

تكيه بر اين كلبه‌ي متروك و ويران مي‌دهد

روزهاي بعدِ ما همواره با اين عشق ِ تلخ

بوي باران، بوي باران، بوي باران مي‌دهد

نيلوفر لاري‌پور-بهار ۷۱

خاكستري‌تر از هميشه رو يه روزي كه داشتم از كوه بر مي‌گشتم نزديكياي مترو قلّك! از كتاب‌فروشي نشر دارينوش خريدم. دارينوش اين كتاب رو سال ۷۹ چاپ كرده و خُب مسلّماً قيمتش خيلي ارزون بوده؛ اما حالا روي قيمتش يه برچسب زده و قيمت جديد روش گذاشته. فقط اين كتاب نيست ها! يه عالمه كتابِ قديميِ ديگه هم هست كه همين‌كار رو براش انجام دادن. خُب درست كه قيمت‌‌ها دچار تورم شده‌اند، اما آيا از اين افزايش قيمت چيزي هم نصيب نويسنده و شاعر مي‌شه؟

بگذريم... نيلوفر لاري‌پور رو بيشتر با ترانه‌هاي قشنگش مي‌شناسيم و كيه كه موقع سفر با خودش زمزمه نكنه: "مسافر خسته‌ي من/ بار سفر رو بسته بود/ تو خلوتِ آئينه‌ها/ به انتظار نشسته‌بود" يا هوس نكنه يه وقتايي براي عقشوليش بخونه : "با تو دلِ سياهم/ به رنگِ آسمونه/ تو بغضِ من مي‌شكنن/ شعراي عاشقونه"؟

توي اين كتاب نوشته كه لاري‌پور متولد سال ۱۳۴۷ هستش (آخه درسته كه سنّ يه خانم رو رو كنن؟!؟) اما شعرها و ترانه‌هاش براي منِ دهه شصتي حسابي ملموس و دوست‌داشتنيه.

اين هم نوشته‌ي پشتِ جلدِ كتابِ ۵۶ صفحه‌ايِ "خاكستري‌تر از هميشه":

نام ِ كوچكِ تو را از خاطر برده‌ام

قسمت اين بود

فرصت براي عاشقانه شدن كم نيست

دلت را به مهتاب بسپار

پ.ن۱: دارم مي‌رم بندر ماهشهر. يه چند روزي نيستم. دعا كنين به جاي نوشته‌هام، خبر سقوطم برنگرده!

پ.ن۲: زمستونتون مبارك

سی‌صد و 57.

arezoo4 — Sat, 19 Dec 2009 19:01:18 GMT

بـار الها!

اين مسي را زر مفرما.

آمين

پ.ن: تقديم به ننه رجب جهت حفظ روحيه ورزشكاری‌ش.

سی‌صد و 56. نزده برقصيم!

arezoo4 — Fri, 18 Dec 2009 19:40:18 GMT

» بـه صفحه‌ي 17 كه مي‌رسي تازه مي‌فهمي اين «دو قدم اين ور خط» يعني چه! اما چون هنوز خودت يه عااااااااالمه اون ور ِ خطّي، مغزت كمي تا قسمتي هنگه.
» كِيف مي‌كنم وقتي گيتي مي‌گه: "هيچي. آدمي ماليخوليايي كه دارد خيال‌بافي مي‌كند. درباره‌ي آخماتووا زياد خوانده، هم‌وطنش هم كه هست، باورش شده يك زماني دمخورش بوده. آن‌وقت تو هم كه ماشاالله نزده مي‌رقصي، تا يك كلمه از خيالاتش با تو صحبت كرده، ريختي به هم." صفحه 20
» احمدِ ماجرا كه همون جنابِ احمد پوري خودمونه، مي‌خواد يه كتاب از آنا آخماتوواي روسي ترجمه كنه كه وقتي داره دنبال يه كتابي مي‌گرده كه شايد بتونه كمكش كنه، يه آقايي رو مي‌بينه كه اعلام مي‌كنه دوست اين خانم بوده و از احمدِ ماجرا مي‌خواد كه قبول كنه و دو قدم اون ور ِ خطِ طبيعت (ماوراء الطبيعت) بره و باقي قضايا.
» "بعضي وقت‌ها فكر مي‌كنم گيتي ديگر از من مايوس شده است...آن روزها كه در آستانه‌ي اخراج از دانشگاه بود و به پر و پايش پيچيده بودند... و هر روز سوال‌پيچش مي‌كردند، وقتي مي‌آمد خانه مي‌رفت سراغ موسيقي يا شعر. ضبط كوچكي را مي‌گذاشت كنار ظرفشويي آشپزخانه و صداي شُر شُر آب را با موسيقي قاطي مي‌كرد و به آرامي ظرف مي‌شست. حوصله‌ي حرف زدن نداشت. يك‌بار به او گفتم كه اين خصلتِ او اصلاً زنانه نيست. زن‌ها در اين موارد خودشان را مي‌ريزند بيرون، حرف مي‌زنند، گريه مي‌كنند، داد مي‌زنند. او با لبخندي گفت: «خوش به حال‌شان!»"صفحه ۲۲
» راست مي‌گن جنابِ پوري. من كه هيچ وقت نمي‌تونم مثلِ گيتي ِ ماجرا تودار باشم و پُرم از خصلت‌هاي زنانه‌ي پرحرفي و بيرون ريختنِ غم‌ها و اشك ريختن و اشك ريختن و اشك ريختن...
» كمتر شده بود كتابي رو قبل از اين‌كه كامل بخونم معرفي كنم. به من چه كه احمد پوري دوستِ آقاي كيائيان هستش و نشر چشمه كتابش رو چاپيده (يعني همون چپ كرده!) فقط اينش به من مربوط مي‌باشد كه كتاب 226 صفحه داره و چاپ 1387 اون كه 2000نسخه تيراژ داشته 3500 تومان بوده‌است.
» ارادتمندِ نوشته‌ها و ترجمه‌هاي جنابِ پوري هم مي‌باشم، بسي. به جانِ خودم!

سی‌صد و 55. خدايي نيستي؟!؟!؟

arezoo4 — Mon, 14 Dec 2009 21:12:18 GMT

حـالا خوبه بيام بنويسم كه «خيلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي سنگ‌دلي» و داد و هوار جماعتي رو دربيارم كه "اييييييييييييييييخ از اين‌همه پُستِ اختصاصي و يه چيزي بنويس كه ما هم بفهميم و ما منتظر عمومي‌ش هستيم، هيچ‌جا نمی‌ريم همين‌جا هستيم" و از اين قبيل موارد؟ نه، خدايي خوبه؟ خوشت مياد؟ يه سوتي، يه حركتي، بابا يه ژانگولري كن بالاخره بشه ازش يه پُست درآورد ديگه! دِهَه!!!

پ.ن۱: حالا خدايي سنگ‌دل نيستي؟

پ.ن۲: دعوت شما براي نوشتن به روي چشم دوست خان. فردا توي شركت مي‌فكرم و از خودم پُست مي‌پراكنم انشاالله

پ.ن۳: حالا من به روي خودم نميارم، شما يه وقت زحمت نكشين شيريني تولدتون رو بديد ها!

پ.ن۴: امروز بعد از مدت‌ها دوستِ وبلاگي قديم‌مان قدم رنجه فرمودن. دلم نيومد ذوقم رو كتمان كنم. نازنين زهراي بابا چطوره؟ ازشون چيزي نمي نويسين چرا؟

پ.ن۵: خيلي باحال شده ها! همين‌جوري ويرم گرفته براي هر كس يه پ.ن اختصاصي بگذارم بلكه‌ام اين دلِ صاحاب زنده‌ام باز بشه و غصه‌هاش رو يادش بره و بتونه بنويسه.

پ.ن۶: باشه باشه، چرا مي‌زنين؟ قول مي‌دم ديگه پ.ن ننويسم و برم بخوابم....... شب خوش

سی‌صد و 54. نمی‌شه غصه ما رو يه لحظه تنها بذاره؟!؟‌

arezoo4 — Sat, 05 Dec 2009 18:10:18 GMT

دوست دارم يه دست از آسمون بياد ما دو تا رو

ببره از اين‌جا و اون‌ور ِ ابرا بذاره

بي تو دنيا نمي‌ارزه تو با من باش و بذار

همه‌ي دنيا منو هميشه تنها بذاره

پ.ن۱: اگه زندگي برام چشم ِ تماشا بذاره....

پ.ن۲: يه وقتايي دور شُدنَم قشنگه!

سی‌صد و 53. جاي خالي ِ سلوچ

arezoo4 — Wed, 02 Dec 2009 19:40:18 GMT

صـُبا توي راه شركت، ته اتوبوس‌هاي بليطي هفتِ تير "مثل آب براي شكلات" مي‌خونم. ظهر توي شركت هوس مي‌كنم پُستِ جديد بنويسم و "وودي آلن" مي‌خونم. عصر بعد از شركت سوار ترن‌هاي دم كرده‌ي مترو مي‌شم و از "براهني" مي خونم. پيش ِ شاگردم كه هستم به برگشتنم فكر مي‌كنم و بعد از كلاس توي متروهاي خالي از آدم ِ هشت و نُهِ شبي "آتشِ بدون دود" مي‌خونم. ۱۳ساعت در شبانه روز كار مي‌كنم و شبا هم ميام سراغ ِ نت و بست مي‌شينم پاي گودر و مي‌خونم. هِي هِي مي‌خونم و مي‌خونم...تا شايد يادم بره يه جاي خالي توي زندگي‌م داره قلبم رو سوراخ سوراخ مي‌كنه؛ جاي خاليِ كتابخونه‌اي كه بعد از اسباب‌كشي به خونه‌ي فسقليِ جديد، جايي براش نداشتم.

پي‌نوشت: بعد حالا با دل‌گرفتگي ِ اين‌كه نمي‌تونم برم و آقاي محمود دولت آبادي رو ببينم چه‌جور كنار بيام؟

سی‌صد و 52. گُزلَرينه باكان جاخ، دونيالار بنيم اُلور

arezoo4 — Sat, 28 Nov 2009 10:10:18 GMT

سـِني گوردويوم زامان، ديليم نَدَن توتولور

سِني گوردويوم زامان، گول‌لَر اَليمدَه گورور

اُ يوكوسيز گِجَلَريمي....هايدي سويله!

سی‌صد و 51.

arezoo4 — Thu, 26 Nov 2009 10:07:18 GMT

۱.تـوي خونه مونده‌ام و حوصله‌ام سر رفته كه صداي آقاي عامل رو مي‌شنوم. به هواي ديدنِ مسابقه‌ي كُشتي ميام توي هال و بعد از چند ثانيه ميخكوب مي‌شم. ورزش باستاني يا زورخانه‌اي در حال پخش هستش و معركه‌است (حتّي فجيع‌تر!) تيم استان فارس رو نشون مي‌ده و حدود نيمي از زمان 30دقيقه‌اي‌شون گذشته. من محو تماشا هستم كه بابايي‌م شروع مي‌كنه به تعريف خاطره. خيلي خوبه...ديدن اين ورزش اصيل و سنتي، شنيدن خاطره‌‌هاي يه بزرگتر؛ خيلي خوبه!
۲. از بابام مي‌پرسم كه "اون آقاهه كه رنگِ پيرهن فرق داره و وسط هستش ليدرشونه؟" و ايشون جواب ميدن كه "بله، ميون‌دار هستش". خجالت مي‌كشم، چقدر از سنت‌هامون و واژه‌هاي اصيل‌مون دور افتاديم.
۳. صحبت‌هاي كارشناس‌ها بعضي جاها خوبه و بعضي جاها مي‌ره روي نِروْ، نه ببخشيد، روي اعصاب!
۴. همه‌چي قشنگ و چشم‌نواز و گوش‌نواز و دل‌نواز هستش؛ از صداي مرشد بگير تا نهج‌البلاغه‌خواني‌هاي زمان استراحت، از لباس‌هاي زيباشون بگير تا صحنه‌هاي ميل و كبّاده‌گيري و شيرين‌كاري‌ها. فقط كاش اون تبليغاتِ چشم‌ننواز رو اون‌جايي كه نبايد، نمي‌گذاشتن.
۵. كلّاً بسي لذت بردم از ديدنِ اين مسابقات كه بسي ناجوانمردانه بقيه‌اش رو نشون ندادن و تيم كرمان رو كه اين‌همه تعريف مي‌كردن از كارشون نديديم. به بابايي‌م مي‌گم كاش مي‌شد بيشتر روي اين ورزش سرمايه‌گذاري كنن كه خيلي عاليه. بابايي‌م ميگن: كاش!

۶. كاش......................

+ اين و اين

سی‌صد و 50. خنگول‌بازياي داداشم رو عاشقم! به خدا....

arezoo4 — Wed, 25 Nov 2009 19:28:18 GMT

مـيگم: «ديشب داشتيم اين سريال جديده رو مي‌ديديم. ييهو امير برگشته مي‌پرسه: اين رضا بابكه؟ مي‌گم: نع‌خير! بهروز بقايي هستن ايشون. مي‌گه: همون كه شوهرش پرويز پرستويي بود ديگه! مي‌گم: چــــــــــي؟!؟!؟!؟ مي‌گه: آهان! منظورم اينه كه پرويز پرستويي زنش بود. چپ‌چپ كه نيگاش مي‌كنم شاكي مي‌شه كه: خُب اگه پرويز پرستويي زنش نبوده پس كي زنش بوده آخه؟ تقريباً داد مي‌زنم: پرستو گلستانــــــــــــــــــــي!»

دوست‌جانم يه جور ِ عاقل اندر سفيهي نيگام مي‌كنه و با حسّ شرلوك هولمزي‌ِ گُل كرده‌اش مي‌گه: حالا جدا از اين‌ها، به نظرم يه رابطه‌ي مخوفي هم بين اين رضا بابك و اون رضا جبّاري وجود داشته باشه ها!

پ.ن: مسابقه باسابقه....بزودي از همين كانال!

سی‌صد و 49. بذار بسووووووووووزه!

arezoo4 — Tue, 24 Nov 2009 18:44:18 GMT

يـه آقاهه‌ي سروري‌، اون قديم نديما، يه آقاهه‌ي خدمتكارش رو مجبور مي‌كرده توي سرماي بي پير ِ زمستون، آفتابه‌ي مسي‌اش رو از آبِ گرم پُر كنه و بعد با آفتابه بايسته توي حياط تا آبش ولرم بشه. اون‌وقت اين آقاهه‌ي سرور مي‌اومده و كارش رو انجام می‌داده و اينا.جونم براتون بگه كه يه روزي آقاهه‌ي خدمتكار ِ حكايتِ ما، كه حسابي به ستوه اومده بوده، چي كار مي كنه؟ به آقاهه‌ي سرورش می‌گه كه آفتابه آماده است و صاحب تشريف بشيد تا كارتون رو انجام بديد قربانِ ... ِ مباركتان بشوم! (اِ! من نمی‌گم كه، خدمتكاره می‌گه) بعد آفتابه‌ي مملو از آبِ داغ رو می‌ده دستِ ايشون. خلاصه.... بعدش چنان صحنه‌اي بوجود می‌آد كه مسلمان نشود، كافر نبيند! آقاهه‌ي سرور می‌دويده دنبالِ خدمتكار ِ بينوا و حالا نزن كِي بزن. خانم ِ بی‌خبر از همه‌جاي اون آقاهه‌ي سرور، كه اين صحنه رو می‌بينه، شروع می‌كنه به جز زدن و ناله و نفرين كردن كه: "مرد! نزن! خدا رو خوش نمی‌آد آخه! ديوونه شدي مگه؟" كه آقاهه‌ي خدمتكار در همون حالِ بينابينِ فرار و كتك خوردن داد می‌زنه: "ولش كن خانم ِ سرور! من كه مي دونم ايشون كجاش مي سوزه...بذار بزنه!"