102.
یک روز به بام آمدی و دل چو کبوتر
عمری است که بر بام تو در طوف و طواف است.
پ.ن: من بی معرفت نیستم ها. بسی بیمار بودم.
+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم تیر ۱۳۸۷ ساعت 12:29 توسط آرزو سلوط
|
«با عشق ممکن است تمام محالها»